तापमान निरीक्षण म्हणजे काय?

मी मेट्रो डेट्रॉईटमधील टियर 1 पुरवठादाराकडे पॅक प्रमाणीकरण करण्यात तीन वर्षे घालवली. तपमानाचे निरीक्षण हे कदाचित 40% होते जे मी दररोज हाताळले. ते क्लिष्ट आहे म्हणून नाही. कारण लोक त्याच मार्गाने ते उधळत राहतात.

प्रयोगशाळेच्या वातावरणात प्रमाणीकरण चाचणी.

मूळ कल्पना अशी आहे की तुम्ही पेशींवर थर्मिस्टर्स चिकटवा आणि संख्या पहा. बस्स. NTCs बहुतेक. स्वस्त, पुरेसे अचूक, प्रत्येकाला ते कसे वापरायचे हे माहित आहे. जेव्हा तुम्ही ते नेमके कुठे ठेवावे आणि तुम्हाला किती आवश्यक आहेत हे विचारता तेव्हा समस्या सुरू होतात.

खर्चाचा दबाव क्रूर आहे. कार्यक्रम व्यवस्थापकांना कमी सेन्सर्स हवे असतात. औष्णिक अभियंते आणखी हवे आहेत. मी त्या डझनभर युक्तिवाद करत बसलो. तडजोड सहसा प्रत्येकासाठी असमाधानकारक असते. 12 पेशी असलेल्या मॉड्यूलसाठी आठ सेन्सर. त्या सेलवर ठेवा ज्या तुम्हाला वाटतात की ते सर्वात लोकप्रिय असेल आणि आशा आहे की तुम्ही योग्य अंदाज लावला असेल.

थर्मल सिम्युलेशन वास्तविक-जागतिक मर्यादा पूर्ण करते.

सिम्युलेशन विरुद्ध वास्तव

तुमच्या डोळ्यांतून रक्त येईपर्यंत तुम्ही ही सामग्री ANSYS किंवा STAR-CCM+ मध्ये मॉडेल करू शकता. सिम्युलेशन तुम्हाला एका मॉड्यूलमधील मध्यभागी सेल सांगते ज्या किनार्यांपेक्षा जास्त गरम असतात. कॅन बॉडीपेक्षा टॅब जास्त गरम चालतात. यापैकी काहीही आश्चर्यकारक नाही. जेव्हा तुमची उत्पादन लाइन विसंगतपणे थर्मल पेस्ट ठेवते तेव्हा काय होते हे सिम्युलेशन तुम्हाला सांगत नाही. किंवा जेव्हा खराब बॅचमधील सेलमध्ये इतरांपेक्षा किंचित जास्त आंतरिक प्रतिकार असतो. किंवा जेव्हा ग्राहक एक्झॉस्ट मॅनिफोल्डच्या अगदी शेजारी एअर इनटेक असलेल्या वाहनात पॅक स्थापित करतो. तिन्ही पाहिले.

येथे गोष्ट आहे तरी. पळून जाणे दुर्मिळ आहे. फील्डमध्ये पॅक मारून टाकणारी गोष्ट म्हणजे पेशींना हवेपेक्षा 5 किंवा 10 अंश जास्त उष्णतेने चालणे होय. क्षमता कमी होणे. शक्ती कमी होणे. तुम्हाला आग दिसणार नाही. तुम्हाला वॉरंटी दावे वर्ष 4 मध्ये दिसतील जेव्हा श्रेणी विशिष्टपेक्षा कमी होईल. त्यासाठी तापमान निरीक्षण देखील महत्त्वाचे आहे परंतु ते कमी नाट्यमय आहे म्हणून लोक त्याबद्दल जास्त विचार करत नाहीत.

 

BMS 1 Hz सारखे तापमानाचे नमुने घेते. कधी हळू. पेशींमध्ये थर्मल इव्हेंट्स सेकंद ते मिनिटांत घडतात त्यामुळे ते खूप जलद होते. थ्रेशोल्ड मर्यादा कुठे सेट केल्या जातात हे अधिक महत्त्वाचे आहे.

 

खूप पुराणमतवादी आणि पॅकमध्ये हेडरूम असताना तुम्ही पॉवर कट करत आहात. खूप आक्रमक आणि तुम्ही पेशी शिजवत आहात. प्रत्येक OEM चे यावर भिन्न तत्वज्ञान आहे. काहींचे उद्दिष्ट जास्तीत जास्त कामगिरीचे असते, तर काही दीर्घायुष्याला प्राधान्य देतात. जलद चार्जरवर गरम दिवसात वाहन कसे वागते हे तुम्ही सहसा सांगू शकता.

थंड वास्तव

उष्णतेपेक्षा थंड हवामानाचा सामना करणे खरोखर कठीण आहे. उणे २० सेल्सिअस तापमान असलेल्या पॅकमध्ये जवळजवळ कोणतीही उर्जा उपलब्ध नसते. अंतर्गत प्रतिकार वाढतो. पेशी लिथियम प्लेटिंगचा धोका न घेता जास्त चार्ज करंट स्वीकारू शकत नाहीत. त्यामुळे तुम्हाला गरम करणे आवश्यक आहे, याचा अर्थ तुम्ही पॅक वापरण्यापूर्वी गरम करण्यासाठी ऊर्जा जाळणे आवश्यक आहे. तुम्ही निर्गमनाची वेळ सेट करता तेव्हा काही वाहने आपोआप पूर्वस्थितीत असतात. इतर तुम्हाला वाट पाहत बसायला लावतात.

त्या संदर्भात तापमान निरीक्षण म्हणजे पॅक वापरण्यासाठी पुरेसा उबदार कधी आहे हे जाणून घेणे. आणि हीटिंग सिस्टम हॉट स्पॉट्स तयार करत नाही याची खात्री करणे. एका सेलच्या शेजारी PTC हीटर चालवणे आणि इतर थंड राहणे चांगले नाही. तेही पाहिलं.

सेन्सिंग तंत्रज्ञानाची उत्क्रांती.

उद्योग कमी नव्हे तर अधिक सेन्सर्सकडे वाटचाल करत आहे. अंशतः कारण NTCs स्वस्त मिळतात. अंशतः कारण विश्लेषक लोकांना त्यांच्या अधोगती मॉडेलला फीड करण्यासाठी अधिक डेटा हवा आहे. सेलमधील फायबर ऑप्टिक्सबद्दल चर्चा आहे परंतु जेव्हा मी ते एका ओळीवर पाहतो तेव्हा मला विश्वास वाटेल की ते उत्पादन तयार आहे. आत्ता ते सेल कॅन आणि बसबारवर थर्मिस्टर्स आहे, जसे ते 15 वर्षांपासून आहे.

ते तापमान निरीक्षण आहे. स्वतः सेन्सर्स नाही. ते तुम्हाला देत असलेल्या डेटाचे काय करायचे याचा निर्णय.